Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Το "κακό" να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας.

Ο ελεύθερος επαγγελματίας, αντιμετωπίζεται ως ένας σύγχρονος "εγκληματίας". Θεωρείται αξιωματικά και άκριτα ως "κλέφτης", ως ο "κακός" της κοινωνίας.

- Να σπουδάσεις παιδί μου, να μορφωθείς. Να πας στο πανεπιστήμιο. Να γίνεις επιστήμονας χρήσιμο μέλος στην κοινωνία, να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου σε όσους τις χρειάζονται. Να είσαι κύριος του εαυτού σου, να εξαρτάσαι από εσένα και από κανέναν άλλο.
- Να ανοίξεις παιδί μου μαγαζί. Να γίνεις επαγγελματίας. Να είσαι κύριος του εαυτού σου, να εξαρτάσαι από εσένα και από κανέναν άλλο.
Κλασσικές σκέψεις και προτροπές μιας ή δύο προηγούμενων γενεών.

Σήμερα άραγε θα τις ξαναέλεγαν;

Όσοι, σήμερα, είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, θα σκεφτόντουσαν, κάτω από τις συνθήκες που ισχύουν, να ξαναχαράξουν την ίδια επαγγελματική πορεία;

Σήμερα, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο άνθρωπος που επέλεξε στην Ελλάδα να κάνει μια δική του δουλειά και να μην γίνει δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος, αντιμετωπίζεται ως ένας σύγχρονος "εγκληματίας", ως το βαρίδι που πρέπει να απαγκιστρωθεί από τον πύραυλο της εξέλιξης και της ευημερίας γιατί δεν τον αφήνει να εκτοξευθεί. Θεωρείται αξιωματικά και άκριτα ως "κλέφτης", ως ο "κακός" της κοινωνίας. Αυτό συμβαίνει χωρίς φυσικά κάποιος να αποδείξει το "έγκλημα" ή χωρίς να ληφθούν μέτρα αποτροπής του, αλλά έτσι... αφού δεν μπορεί να αποδειχτεί, ... το δέχονται.

Τα δικαιώματά του περιορίζονται και δεν ισχύει για εκείνον η βασική αρχή του δικαίου, η συνταγματική αρχή της ισότητας και της ισονομίας.

Δεν ισχύει γι’ αυτόν η φοροαπαλλαγή που ισχύει για τους μισθωτούς καθώς φορολογείται από το πρώτο ευρώ.

Το "δίκαιο" κράτος του αρπάζει επιπλέον το 75% και σε λίγο το 100% του φόρου του ως προκαταβολή για τον επόμενο χρόνο, κάτι που δεν συμβαίνει σε κανένα κράτος του πλανήτη. Και εάν η επιχείρησή του κλείσει το κράτος θα του επιστρέψει άραγε και πότε τον προκαταβλητέο φόρο μιας επιχείρησης που δεν υφίσταται; 

Πληρώνει χαράτσια και εισφορές "αλληλεγγύης" υπέρ των ανέργων υπαλλήλων, χωρίς να νοιάζεται κανείς για το εάν αυτός ο ίδιος είναι στην ουσία άνεργος και χωρίς να μπορεί να τύχει της ίδιας αλληλέγγυας αντιμετώπισης. 

Φυσικά, ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν μπορεί να απεργήσει, ούτε να κλείσει το "μαγαζί" του, ούτε να κλείσει τους δρόμους για να εκβιάσει την κυβέρνηση. Δεν μπορεί να απεργήσει απέναντι στον εαυτό του. Και εάν αποφασίσει να κλείσει την επιχείρησή του, δεν "κλείνει" και τις υποχρεώσεις του.

Πληρώνει φυσικά μόνος του τα ασφαλιστικά ταμεία, άσχετα με τα εισοδήματά του και τον κύκλο εργασιών του. Και αντί κάποιος υπεύθυνος να ενδιαφερθεί, να σκύψει πάνω στο κυρίαρχο πρόβλημα, απλά εφευρίσκει τη "σοφή" λύση της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών. Η σκέψη είναι σοφή και απλή. "Αφού δεν μπορεί να πληρώσει τα λίγα, τότε στα σίγουρα θα μπορέσει να πληρώσει .... τα πολλά"

Και η εξόντωση συνεχίζεται αμείωτη.

Μια γυναίκα ελεύθερη επαγγελματίας είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να πάρει άδεια εγκυμοσύνης, άδεια λοχίας, άδεια μητρότητας, και να συνεχίζει να πληρώνεται. Δεν υπάρχει εργοδότης, ούτε πολιτεία που να την βοηθήσει. Γιατί; Διότι είναι ελεύθερος επαγγελματίας.

Ο επαγγελματίας χωρίς δουλειά, είναι σε πιο τραγική θέση από τον άνεργο. Ο άνεργος δεν έχει μεν έσοδα, αλλά δεν έχει και πάγια εργασιακά έξοδα. Ο επαγγελματίας συνεχίζει να έχει έξοδα: μισθούς, εργοδοτικές εισφορές, ενοίκια, ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό, επιμελητήρια, τέλη. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ως άνεργος και δεν μπορεί να ελπίζει ούτε στο Ταμείο Ανεργίας.

Όμως προσοχή. Δεν θεωρώ πως όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι άγιοι. Προφανώς και όχι. Αλλά δεν μπορούμε να ισοπεδώνουμε επαγγελματικές ομάδες και να ρίχνουμε στην πυρά το σύνολο του επαγγελματικού κόσμου, λόγω της ανικανότητας του κρατικού μηχανισμού να απομονώσει τα "παράσιτα". 

Γιατί όμως συμβαίνει όλο αυτό το παράδοξο και άδικο;

Διότι, ένα άπληστο, άδικο, ανοργάνωτο κράτος δεν προσπαθεί να βρει τη ρίζα του "κακού", να προωθήσει έξυπνες, σύγχρονες λύσεις, αλλά προσπαθεί να "κόψει το χέρι που πονάει" 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου